Pierwsza przygoda z micro:bit

lipca 16, 2020

Pierwsza przygoda z micro:bit

Płytką micro:bit interesuję się już od jakiegoś czasu. Niestety w Internecie można znaleźć niewiele informacji na jej temat, mówię oczywiście o publikacjach w języku polskim. Postanowiłam więc utworzyć cykl wpisów, które przybliżyłyby tematykę dotyczącą maleńkiej - a zarazem dającej wiele możliwości - płytki micro:bit...

Czym jest płytka micro:bit?

Micro:bit to miniaturowy komputer (płytka o wymiarach ok. 4cm x 5cm), dzięki któremu każdy może rozpocząć swoją przygodę z elektroniką i programowaniem.
Podczas omawiania kolejnych zastosowań płytki, przyjdzie czas na dokładniejszą charakterystykę tego narzędzia.

Tym czasem pokażę jak rozpocząć przygodę z micro:bitem

Posiadając samą płytkę możemy stworzyć szereg skryptów, które wykorzystają jej możliwości, a wszystko to dzięki środowisku programistycznemu MakeCode, które pozwala programować płytkę z poziomu przeglądarki (zalecana Chrome). Oczywiście są też inne możliwości, ale ten sposób jest chyba najwygodniejszy.

W zależności od wieku uczniów można wykorzystać możliwość graficznego programowania (bloki przypominają te ze Scratch-a) lub Java Script czy Pythona. W każdej chwili można też zamienić programowanie graficzne na tekstowe - wystarczy skorzystać z przycisku zmieniającego tryb pracy.

Zwróćcie uwagę, że MakeCode zawiera symulator, który pozwala przetestować działanie skryptu przed wgraniem go na płytkę.

Pierwszy program

Jednym z elementów płytki micr:bit jest 25-diodowy wyświetlacz, na którym możemy wyświetlać proste symbole, ale posłuży nam również do wyświetlania napisów. Znajdują się na niej również dwa przyciski (A i B), którym możemy przypisać określone aktywności.

W pierwszym programie stworzyłam skrypt, który spowoduje, że po wciśnięciu przycisku A wyświetli się tekst (nie będą wyświetlane polskie znaki diakrytyczne, dlatego zamiast np. ę - trzeba wpisać e ), zaś po wciśnięciu przycisku B - ma wyświetlaczu pojawi się serduszko. Tekst i symbol mogą być dowolne.

Jeśli odrobinę zmodyfikujemy skrypt wyświetlający serduszko (wykorzystałam w tym celu pętlę POWTÓRZ) - efekt będzie dużo ciekawszy:

Jak wgrać program na płytkę?

Do tej pory korzystałam jedynie z MakeCode i umieszczonego w nim symulatora. Jeśli chcielibyśmy wgrać program na płytkę, musimy wykonać kilka kroków - zakładam, że korzystamy ze środowiska online za pośrednictwem przeglądarki Chrom:

• podłączamy płytkę do komputera za pośrednictwem kabla microUSB (system powinien automatycznie zainstalować sterownik),
• parujemy płytkę z komputerem - klikamy przycisk z zębatką (prawy górny róg ekranu) i wybieramy Sparuj urządzenie

Pojawią się następujące okienka, w których klikamy odpowiednio Sparuj urządzenie i po wybraniu urządzenia Połącz

• przegrywamy program na płytkę klikając przycisk Pobierz (lewy, dolny róg ekranu) i gotowe...
• możemy odłączyć płytkę od komputera, żeby jednak działała po odłączeniu, trzeba podpiąć ją do źródła zasilania (koszyczek z bateriami).

Pierwszy projekt

Spróbujmy stworzyć pierwszy projekt. Jednym z popularniejszych jest program, dzięki któremu będziemy mogli wykorzystać płytkę do gry w papier-kamień-nożyce. 

W tym celu niezbędne będzie utworzenie zmiennej (u mnie: cowylosowano), która będzie przyjmowała losowo wartości 0 (papier), 1(kamień) lub 2 (nożyce). 

W zależności od wylosowanej wartości (po potrząśnięciu płytką) na wyświetlaczu zostanie wyświetlony symbol, który będzie oznaczał określony wynik (papier, kamień, nożyce). 

Po wgraniu na płytkę programu, każde potrząśnięcie płytką spowoduje wylosowanie jednej z trzech wartości, a co za tym idzie przypisanego jej symbolu.

Powyższy skrypt można modyfikować na różne sposoby, wykorzystując płytkę do losowania dowolnych elementów. Postanowiłam więc stworzyć program, działający jak kostka do gry:

Już wkrótce kolejne projekty...

Czytaj dalej »

Eliksir sposobem na tabliczkę mnożenia

lipca 15, 2020

Eliksir sposobem na tabliczkę mnożenia

Jak pomóc dziecku opanować tabliczkę mnożenia?

Zastanawiałam się nad tym wielokrotnie i jako rodzic, i jako nauczyciel. Jest wiele sposobów i narzędzi, które niewątpliwie wspomagają ten proces. Które skuteczniejsze? To bardzo indywidualna sprawa...

Dzisiaj chciałabym zaproponować Wam, wykorzystanie narzędzia jakim jest gra karciana.

Zadaniem gier, które wykorzystujemy w edukacji, jest stworzenie warunków, w których uczeń czuje się komfortowo, bezpiecznie, gdyż gra kojarzy mu się z rozrywką, zabawą. Oczywiście, jak mówi powiedzenie - kij ma dwa końce - tam gdzie uczeń dostrzega zabawę, nauczyciel powinien dostrzec skuteczne narzędzie - w tym przypadku do nauki i doskonalenia tabliczki mnożenia.
Jeśli dodatkowo dajemy dziecku do ręki kolorowe, zabawne karty - będzie dużo chętniej wykonywać zadania, pokonywać trudności, które pojawią się w rozgrywce.

Oprócz tego, że gry ułatwiają pokonywanie trudności natury merytorycznej (nauka tabliczki mnożenia), to nie można też nie dostrzegać ich roli w sferze społecznej. Każda gra ma swoje zasady, reguły, których należy przestrzegać. Pojawia się inny gracz (lub gracze) z którymi uczeń będzie rywalizował, a co za tym idzie pojawi się problem przegranej. Zdecydowanie powinniśmy oswajać dziecko z taką możliwością, przy okazji pracować nad tym, że porażka (nie tylko w grze) powinna mobilizować do dalszej, lepszej pracy a nie zniechęcać i złościć. Idąc dalej tą drogą - wygrana wymaga często komunikowania się i współpracy między graczami, analizowania rożnych rozwiązań i możliwości. Uważam, że rola gier w obu aspektach jest nie do przecenienia.

Dlatego bez wahania chciałabym zaprezentować Wam grę ELIKSIR MNOŻENIA wydawnictwa REBEL.

Gra składa się z 60 kolorowych, zabawnych kart, podzielonych na dwie kategorie, dzięki czemu możemy prowadzić rozgrywki na różnym poziomie trudności, a co za tym idzie stosować grę dla różnych grup wiekowych. Jeśli zdecydujemy się na poziom łatwy (mnożenie przez 2, 3, 4 i 5) to wybieramy tylko karty z zielonymi potworami (24 karty). Jeśli chcemy zagrać na poziomie średnim wybierzemy 36 kart z fioletowymi potworami (mnożenie przez 6, 7, 8 i 9). Rozgrywka na poziomie trudnym, wymaga użycia całej puli 60 kart.

Każda karta podzielona jest na dwie części: z potworem (wynik mnożenia - iloczyn) i eliksirem (czynnik).

Zasady gry są bardzo proste...

Tasujemy karty (wybrane lub wszystkie), a następnie wykładamy przed każdym z dwu graczy po jednej karcie. Ponadto każdy gracz otrzymuje cztery karty, których nie ujawnia przeciwnikowi. Reszta kart trafia do zakrytego stosu.

Gracze wykładają karty na zmianę. Kolejka obejmuje trzy kroki:

• wybieramy jedną z czterech kart i wykładamy ją na stole, obok karty, która się już tam znajduje,
• jeśli to możliwe - tak wybieramy kartę by schwytać potwora przeciwnika (tak dobieramy czynniki-eliksiry na naszych kartach, aby ich iloczyn był równy wartości potwora przeciwnika), 
• dobieramy kartę z stosu (tak aby przez cały czas mieć "na ręce" cztery karty)

Przykład doboru kart:

Jeśli uda się nam upolować potwora przeciwnika - kartę z potworem zabieramy (to jest nasz punkt), a dwie karty, które zawierały eliksiry-czynniki trafiają na spód stosu. Gra toczy się do momentu, aż jeden z graczy zbierze pięć punktów (pięć kart).

Więcej szczegółów i informacji znajdziecie na stronie wydawnictwa REBEL

Poniżej różne przypadki "upolowania" potwora przeciwnika...

Dziękuję firmie 

 za przekazanie gry do testowania.

Czytaj dalej »

GIPF - co to takiego?

lipca 10, 2020

GIPF - co to takiego?

Już śpieszę wyjaśnić...

GIPF - to niesamowicie wciągająca, logiczna planszówka wydawnictwa REBEL.

Gra jest w pewnym sensie połączeniem znanych nam doskonale warcabów (dążymy do zebrania pionków przeciwnika) i gry kółko-krzyżyk (mamy za zadanie ułożyć minimum cztery pionki w linii).

Ale do rzeczy...

Gra przewidziana jest dla dwóch graczy (białe i czarne pionki). Każdy gracz - w zależności od typu rozgrywki (podstawowa, standardowa, turniejowa) ma do dyspozycji od 15 do 18 pionków. Plansza do gry - utworzona na planie sześciokąta - składa się z przecinających się linii. Przecięcie nazywane jest punktem - na planszy jest 37 punktów.
Na końcach linii znajdują się kropki (24), które nie są częścią obszaru gry, ale to tutaj ustawia się pionki, zanim wejdą do gry.

W wersji podstawowej, rozgrywkę rozpoczynamy od ustawienia 3 pionków na planszy, w taki sposób jak na poniższym zdjęciu:

Pozostałe pionki stanowią tzw. rezerwę. W kolejnych krokach gracze wprowadzają pionki do gry (każda kolejka, wymaga wprowadzenia kolejnego pionka). Jest to proces dwuetapowy: ustawiamy pionek na wybranej kropce, a następnie wprowadzamy pionek do gry przesuwając go na sąsiedni punkt. Tutaj mogą pojawić się dwie sytuacje:

• przesuwamy pionek na pusty punkt; 
• przesuwamy pionek na punkt, na którym stoi inny pionek (dowolnego koloru) - w tym przypadku musimy uprzednio oczyścić punkt, przesuwając pionek, który się na nim znajdował, na kolejny punkt na linii (jeśli ten punkt jest zajęty - sytuację powtarzamy tak jak z poprzednim kroku). UWAGA! - nie można wypchnąć pionka poza obszar gry (kropkę po drugiej stronie linii).

Podczas rozgrywki dążymy do tego, aby ustawić nasze pionki (minimum cztery) w jednym rzędzie.  Jeśli się tak stanie, zbieramy te pionki, oraz te które są przedłużeniem rzędu (sąsiadują z nimi w obrębie danej linii, UWAGA! - pusty punkt przerywa rząd). Pionki w kolorze danego gracza wracają do jego rezerwy, pionki w kolorze przeciwnika przejmujemy - są jak zbite pionki w warcabach. Oczywiście rolą przeciwnika jest to uniemożliwić i jednocześnie podjąć próbę ustawienia swojego rzędu pionków.

Gra toczy się, dopóki jednemu z graczy zabraknie pionków w rezerwie, gdyż to uniemożliwia mu kolejny ruch (dlatego warto czasem zebrać z planszy tylko swoje pionki ułożone w rząd, żeby móc kontynuować grę).

Oczywiście mogą zdarzyć się różne nietypowe sytuacje np.:

• na planszy mogą pojawić się dwa rzędy (po minimum 4 pionki) - jeśli rzędy się nie przecinają - gracz zbiera wszystkie pionki w obu rzędach, jeśli się zaś przecinają - wtedy gracz decyduje, który rząd zbierze;
• jeśli dojdzie do sytuacji w której powstaną dwa rzędy w obu kolorach, wtedy jako pierwszy zbiera pionki ten gracz, którego ruch doprowadził do takiej sytuacji.

Pamiętajcie, że GIPF daje do dyspozycji trzy, nieco różniące się od siebie poziomem zaawansowania wersje rozgrywek.

Myślę, że należy również wspomnieć, że GIPF to jedna z siedmiu gier w serii. Szczegóły znajdziecie na stronie wydawnictwa REBEL


Poniższe zdjęcia przedstawiają rożne sytuacje, który zdarzyły się podczas kolejnych, rozgrywanych przeze mnie partyjek.

Gracz grający czarnymi pionkami ułożył rząd czterech pionków. Zbiera je i jednocześnie przejmuje też trzy białe pionki, które stanowiły przedłużenie rzędu czarnych pionków. 

W tej sytuacji gracz grający białymi pionkami zbiera jedynie swoje pionki ustawione w rzędzie, gdyż pusty punkt przerwał rząd i dwa czarne pionki są bezpieczne.

Gracz grający czarnymi pionkami, zablokował przeciwnikowi możliwość ustawienia czwartego pionka w rzędzie.

W tej sytuacji gracz grający czarnymi pionkami decyduje, który z dwóch rzędów zbierze. Przypominam, że jeśli uda się ułożyć dwa rzędy (w tym przypadku czarnych) pionków, a te się przecinają - gracz musi zdecydować który rząd zbierze. W tym przypadku korzystniej zebrać rząd, którego przedłużeniem są dwa białe pionki przeciwnika.

Kolejna ciekawa sytuacja. Gracz grający białymi pionkami zbiera rząd, łącznie z jego przedłużeniem - czyli czarnym pionkiem przeciwnika i swoim białym pionkiem.

Podobna sytuacja, 

Tym razem gracz grający białymi pionkami, ułożył rząd pięciu pionków. Zbiera je łącznie z czarnym pionkiem przeciwnika. 

Mimo swej prostoty - gra GIPF - jest niezwykle interesującą grą planszową. Dodatkowo rozwija takie cechy naszego mózgu jak koncentracja, wyobraźnia, logiczne myślenie...
Gracz musi być uważny, obserwować, a nawet przewidywać kolejne ruchy przeciwnika. Musi też nauczyć się planować swoje kolejne ruchy, aby jak najdłużej pozostać w grze.

Nie ma więc - bardziej skutecznej i przyjemnej jednocześnie - metody rozwoju naszych dzieciaków, jak gry logiczne, edukacyjne.

Jeśli więc Wasze dzieci (uczniowie) pracują w spowolnionym tempie, szybko się zniechęcają i brakuje im motywacji do pokonywania kolejnych szkolnych i życiowych wyzwań - postawcie na gry.

Często rodzice nie zdają sobie sprawy, że gry edukacyjne, logiczne mogą znacznie zmienić funkcjonowanie ich dziecka, jego nastawienie do pojawiających się wyzwań. Nie doceniają, a często nie zauważają tego prostego, a jakże skutecznego narzędzia.

Takie umiejętności jak: logiczne myślenie, koncentrowanie się na zadaniu, (a co za tym idzie - cierpliwość), wnioskowanie, kreatywność - to cechy które nabywamy i kształtujemy od najmłodszych lat. Jeśli odpowiednio ten proces wzmocnimy, dając naszym dzieciom do dyspozycji takie narzędzie jak gry edukacyjne, efekty będą dostrzegalne zarówno w postaci lepszych wyników w nauce, ale z pewnością zaowocuje to także w ich życiu dorosłym.

Trwają wakacje - to świetny moment, żeby "zarazić" dzieciaki planszówkami...
Nie ukrywam, że to fantastyczna gra również dla dorosłych. Zagrajmy więc w GIPF!

Dziękuję firmie 

 za przekazanie gry do testowania. 

Czytaj dalej »

Cortex - wyzwania

lipca 03, 2020

Cortex - wyzwania

Właśnie rozpoczęły się wyczekiwane wakacje - czas odpoczynku, relaksu...

Jak to jednak zwykle bywa, szybko pojawi się też nuda. Aby temu zaradzić, polecam Wam fantastyczną grę karcianą CORTEX wydawnictwa REBEL. 

Cortex, to niezwykle wciągająca gra, która nie tylko zapewni nam rozrywkę ale przede wszystkim doskonali logiczne myślenie, spostrzegawczość, refleks, pamięć. Wymaga skupienia uwagi i szybkiej reakcji...

W pudełku znajdziecie 90 kart obustronnie zadrukowanych i 6 układanek z obrazkiem mózgu.

Wśród kart - 74 to karty z zadaniami (można podzielić na kilka kategorii: pamieć, labirynt, kolor, koordynacja, para, częstotliwość, rozumowanie), 6 kart wyzwań i związane z nimi 10 kart, które zawierają obrazek z fakturą. Z drugiej strony każda z kart ma grafikę symbolizującą określoną kategorię, dzięki temu, zanim odwrócimy kartę, wiemy jakiego zadania możemy się spodziewać.

Gra polega na rozwiązywaniu zadań znajdujących się na kartach, które kolejno się odsłania. Ten, kto zechce podjąć się rozwiązania danego zadania, musi zasłonić ręką kartę i udzielić odpowiedzi. Jeśli odpowiedź będzie poprawna, zabiera kartę i wykłada ją przed sobą. Jeśli udzieli błędnej odpowiedzi, karta zostaje odłożona, a gracz traci kolejkę. W ciągu gry gracz może mieć przed sobą tylko cztery karty, jeśli udzieli po raz kolejny poprawnej odpowiedzi, może zachować kartę pod warunkiem, że odłoży którąś z już zgromadzonych. W sytuacji, kiedy uda mu się skompletować dwie karty tej samej kategorii, wymienia je na jeden element układanki (mózgu). Gracz, który jako pierwszy ułoży całą układankę - wygrywa. 

Jak już wspomniałam w puli kart mamy kilka kategorii zadań:

• pamięć - na tych kartach znajduje się pięć elementów, które gracz po zasłonięciu karty ręką powinien wymienić,
• labirynt - zadanie polega na wskazaniu wyjścia z labiryntu,
• kolor - należy wskazać przypadek w którym kolor i jego nazwa się zgadzają (np. napis YELLOW w żółtym kolorze),
• koordynacja - zadanie wymaga dotknięcia właściwym palcem (lub palcami, ważna jest też ręka) określonej części własnej głowy,
• para - ta kategoria wymaga wskazania na karcie dwóch identycznych obrazków (mogą różnić się kolorem i wielkością),
• częstotliwość - te zadania polegają na wskazaniu elementu, który na karcie pojawia się najczęściej,
• rozumowanie - w tej kategorii należy dopasować brakujący element pewnej całości,
• wyzwanie - te karty związane są bezpośrednio z dziesięcioma innymi kartami, na których wydruk zawiera też teksturę (plusz, skórę, linę, drewno, brzoskwinię, piłkę do koszykówki, bułkę, zebrę, truskawkę i mech); zadanie polega na tym, aby mając zamknięte oczy i ograniczony czas, odgadnąć, co przedstawia zdjęcie, wykorzystując w tym celu zmysł dotyku.

Z kartami z kategorii wyzwanie każdy gracz może się zapoznać przed rozpoczęciem rozgrywki. Wykonanie wyzwania, pozwala od razu zyskać kolejny element układanki, a karta trafia ponownie do puli - by inni gracz, też mieli możliwość zmierzenia się z tego typu zadaniem. 

Gra jest wykonana bardzo estetycznie, starannie, a nieduże pudełko z pewnością jest dodatkowym walorem, dzięki któremu grę możemy zabrać na wakacyjne wyprawy, gdyż bez problemu zmieści się w bagażu podróżnym.

Przeznaczona jest dla od 2 do 6 osób, sprawdzi się więc zarówno podczas rozgrywek rodzinnych, z przyjaciółmi jak i spotkań w mniejszym gronie. Polecana jest dla graczy w wieku 8+, ale wiem, że sa też wersje dla młodszych graczy. Szczegóły znajdziecie na stronie wydawnictwa

Podsumowując Cortex to nie tylko gra, to świetne narzędzie, które pobudza do działania obie półkule mózgu. W zależności od kategorii karty, wymaga od nas niezwykłego skupienia, spostrzegawczości, szybkości reakcji, zapamiętywania ale też koordynacji rąk - przyznam się Wam - ta kategoria jest dla mnie najtrudniejsza. Do tego dochodzi rywalizacja między graczami, kto będzie szybszy i skuteczniejszy, ten zdobędzie punkt. 

Dla mnie jako nauczyciela, gry logiczne, wymagające wysiłku umysłowego są szczególnie wartościowe. Dzieci postrzegają grę jako rozrywkę, kojarzy im się z przyjemnym spędzaniem czasu. Ja natomiast widzę drugą stronę tej monety - zadania umysłowe pobudzają aktywność mózgu (w tym przypadku obu półkul), co powoduje, że dziecko lepiej pracuje, potrafi się skoncentrować na zadaniu  a co za tym idzie, osiąga wyższe wyniki. 

Zachęcajmy więc młodych ludzi do grania w gry, stwarzajmy ku temu okoliczności - z pewnością przyniesie to wymierne efekty.

Dziękuję firmie 

 za przekazanie gry do testowania. 

Czytaj dalej »